Służba Liturgiczna i Ruch Światło-Życie Archidiecezji Krakowskiej

W portalu

Home

Ogłoszenia

Aktualności

ON-LINE

Wesprzyj serwer

1% dla Ruchu

WEBMASTER

Wydarzenia ...
Rekolekcje dla narzeczonych Wielkopostne dni skupienia Oazy Modlitwy - marzec 2010 Celebracja V Kroku ku dojrzałości chrześcijańskiej Po zimowym ORD...

GALERIA FOTO

INTENCJE

Mistrzostwa SL

Newsletter

MODERATORZY i UKChS

17.09.2007.

Spotkania kapłanów w roku formacyjnym 2009/2010

W roku formacyjnym 2009/2010 będą miały miejsce następujące spotkania kapłanów moderatorów i członków Unii Kapłanów Chrystusa Sługi:

Spotkania formacyjne w Duszpasterstwie na ul. Wiślnej 12/6 w Krakowie prowadzi ks. prof. Edward Staniek:

17.09.2009 r.; 15.10.2009 r.; 19.11.2009 r.; 18.02.2010 r.; 18.03.2010 r.; 15.04.2010 r.; 20.05.2009 r.

Wszystkie spotkania o godz. 20⁰⁰.

Rekolekcje dla duszpasterzy
Służby Liturgicznej i Ruchu Światło-Życie

Rekolekcje odbędą się w dniach od 8.11.2009 r. (niedziela) do 11.11.2009 r. (środa) w Bystrej. Rekolekcje prowadzi ks. dr Adam Wodarczyk. Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie. Zgłoszenia przyjmujemy w Duszpasterstwie.

Naśladowanie Chrystusa Sługi

Autor Dziejów Apostolskich, nawiązując do chrztu Pana Jezusa w Jordanie, zaznacza, że Bóg namaścił Go Duchem Świętym i mocą. „Dlatego, że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła” (Dz 10, 38). Życie Jezusa Chrystusa było jednym wielkim pasmem dobra, które czynił wobec każdego człowieka. Prorok Izajasz pisał o tej dobroci Sługi Jahwe w takich słowach: „Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku” (Iz 42, 2-3). W następnych wersetach dodaje, że przychodzący na świat Zbawiciel jest ukształtowany i posłany przez Boga, aby być światłością dla narodów, aby otwierać oczy niewidomym, z zamknięcia wypuszczać jeńców, a z więzienia tych, co mieszkają w ciemności (por. Iz 42, 7).

Nasza misja kapłańska jest podobna, mamy przecież kontynuować dzieło rozpoczęte przez naszego Mistrza, naśladując równocześnie Jego przykład. Jeżeli można mówić o prawdziwym sukcesie życiowym kapłana, to jego potwierdzeniem mogłyby być słowa podobne do tych, które św. Piotr powiedział o Jezusie: „Dlatego, że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła” (Dz 10, 38). Kapłan odniósł życiowy sukces, gdy przeszedł przez życie dobrze czyniąc wszystkim, zwłaszcza w dziedzinie związanej z walką duchową. Wynika z tego bardzo ważny wniosek: to, co w życiu najważniejsze, czyli czynione dobro, zależy przede wszystkim od nas samych. Spełnienie najważniejszego przykazania, czyli przykazania miłości Boga i bliźniego, nigdy nie było, nie jest i nie będzie uzależnione od zewnętrznego warunku, a jedynie od dobrej woli danego człowieka, który chce w swoim życiu realizować konsekwentnie postawę chrześcijańską.

Można powiedzieć, że to naśladowanie Chrystusa w czynieniu dobra wobec wszystkich, nawet w odniesieniu do swoich nieprzyjaciół (por. Łk 6, 27), należy do porządku Bożej sprawiedliwości, o której słyszymy podczas Święta Chrztu Pańskiego. Dzieje Apostolskie przytaczają słowa Piotra Apostoła, który w domu Korneliusza powiedział: „Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły Mu jest ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie” (Dz 10, 34-35). Ze stwierdzenia tego wynika bardzo jasno, że przed Bogiem najważniejsze jest nie pochodzenie czy zajmowane stanowisko, ale postawa bojaźni Bożej, czyli troska o postępowanie według Bożej woli, ta zaś objawia się najpełniej w postępowaniu sprawiedliwym. Sprawiedliwe postępowanie natomiast to troska o to, aby każdy otrzymał to, co mu się należy. Jest więc to troska przede wszystkim o to, aby każdy człowiek stał się uczestnikiem Bożego planu zbawienia czyli planu Bożej miłości względem wszystkich ludzi.

Na drodze do tego szczęścia każdy człowiek napotyka na różne przeszkody. Wśród nich największą jest grzech, który w biblijnych obrazach jest przedstawiony jako pozostawanie w niewoli szatana, w okowach własnego więzienia czy też w ciemnościach spowodowanych duchową ślepotą. Jezus Chrystus przyszedł na ziemię, aby dać człowiekowi możliwość wyjścia z tej niewoli grzechu. Przyszedł, aby otworzyć przed nim drogę Bożego światła. Ta możliwość staje się udziałem każdego człowieka w momencie przyjęcia sakramentu chrztu świętego. Na mocy sakramentu kapłaństwa staliśmy się sługami Bożej łaski. Bóg złożył w nasze ręce nieskończone możliwości przychodzenia z duchową pomocą wszystkim potrzebującym, zarówno poprzez posługę słowa, jak i sakramentów. Z pewnością pragniemy z tej możliwości korzystać najpierw na drodze osobistej formacji, aby potem na tej samej drodze jak najowocniej służyć innym. Troska o to należy do najważniejszych zadań, jakie możemy podejmować w swoim ziemskim życiu. Każde dobro, jakie czynimy z miłości do bliźniego, jest potrzebne i miłe Bogu, ale najważniejsze będzie zawsze to dobro, które służy duchowemu rozwojowi drugiego człowieka, które służy rozwojowi jego wiary, nadziei i miłości, czyli tych cnót, które otrzymaliśmy wszyscy od Boga podczas naszego chrztu.
W spełnieniu powyższej posługi wobec bliźnich, potrzebujemy postawy pokory, której uczy nas prorok znad Jordanu, mówiący wyraźnie: potrzeba by On wzrastał, a ja się umniejszał” (J 3, 30). Tylko wtedy spełnimy swoje kapłańskie zadanie, gdy wszystko będziemy odnosić do osoby Jezusa Chrystusa i w każdym działaniu postawimy Go na pierwszym miejscu. Staniemy się Jego głosem, gdy nie zatrzymamy uwagi na sobie, ale w każdej sytuacji wskażemy na Tego, który jest jedynym sprawcą naszych wewnętrznych przemian. Będziemy w świecie czytelnym znakiem Chrystusa, gdy damy świadectwo o Bogu, który jest godzien odbierać od nas cześć i chwałę, gdyż cokolwiek dobrego dzieje się w naszym życiu, wierzymy, że ostatecznie jest dziełem kochającego Boga, natomiast w przypadku bolesnych przeżyć, nawet związanych z naszymi grzechami, wierzymy, że Bóg potrafi wyprowadzić dobro ze wszystkiego, o ile sercem otwartym i skruszonym zapraszamy Go do swojego życia i przyjmujemy Jego zbawcze działanie. Takie pokorne i pełne wiary świadectwo naszego życia, stanie się z pewnością dobrym narzędziem w dziele ewangelizacji, którą podejmujemy każdego dnia.

Wielkim dobrem, jakie może stać się naszym udziałem i jakie możemy przekazywać innym, jest mała grupa dzielenia. Wydaje się, że potrzebujemy wciąż na nowo odkrywać jej niezastąpioną wartość. Pragnę Was zachęcić, drodzy Bracia w Kapłaństwie Chrystusa, do pielęgnowania spotkań w małych grupach kapłańskich. Sam przekonuję się jak wielki to dar, gdy mogę co miesiąc spotykać się w takiej grupie, choćby tylko dwuosobowej, na dzieleniu się słowem Bożym, wspólnej modlitwie i dzieleniu się swoją relacją wiary i miłości do Boga i bliźnich. (...) Wartość małej grupy dzielenia, która na drodze „czynienia uczniów” jawi się jako narzędzie nie do zastąpienia. Sługa Boży ks. F. Blachnicki bardzo często wskazywał na konieczność prowadzenia innych na drodze ewangelizacji do odnalezienia się w małej grupie formacyjnej. Życzę wytrwałości w pokonywaniu przeszkód, jakie mogą się pojawić w korzystaniu z tego wielkiego daru spotkania we wspólnocie kapłanów.

Ks. Jan Mikulski, Moderator UKChS
Krościenko, 13 stycznia 2008 r.

zapisz się ...

Hosting i poczta | Redakcja portalu